پاتوق بروبچه هاي باحال شهركي

دلم گرفته آسمون  نمیتونم گریه کنم شکنجه میشم از خودم نمیتونم  شکوه کنم

انگاری کوه قصه ها روسینه من اومده آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده .

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم                تو روزگا بی کسی یه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم              من واسه آتیش زدنت یه کولبار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حصله کن                  منم که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم                برگه تقویم میکنه لحضه به لحضه لعنتم

آهای زمین یه لحضه تو نفس نزن                         نچرخ تا آروم بگیره  یه آدم شکسته تن