سه پند عجیب لقمان به پسرش

روزی لقمان به پسرش گفت امروز به تو ۳ پند می دهم که کامروا شوی.
اول اینکه سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری!
 دوم اینکه در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی
 و سوم اینکه در بهترین کاخها و خانه های جهان زندگی کنی
پسر لقمان گفت ای پدر ما یک خانواده بسیار فقیر هستیم چطور من می توانم این کارها را انجام دهم؟
لقمان جواب داد:
اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری هر غذایی که میخوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد .
 اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی در هر جا که خوابیده ای احساس می کنی بهترین خوابگاه جهان است .

و اگر با مردم دوستی کنی  در قلب آنها جای می گیری و آنوقت بهترین خانه های جهان مال توست .

نکته

من از خواهر زاده ‌ایشان آقاشیخ مجتبی قزوینی که استادمان بود سؤال کردم که چیزهایی که خودتان دیدید به من بگویید. استاد ما گفت: زمانی که آقای شیخ علی اکبر الهیان در سن ۲۶ یا ۲۷ سالگی بود آمد منزل ما و من به دایی‎ام گفتم: «و النا له ‌الحدید» یعنی آهن را برای داود نرم کردیم.(معنایش چیست) می‌خواست دایی را به سخن وادار کند. گفت که یعنی بی‎آتش، بی‎کوره این آهن را نرم کردند؟ آقای قزوینی گفت: دایی‎ام یک نگاهی به من کرد و گفت :این داود است، پیغمبر است رتبه‌اش خیلی بالا است .این ویژگی را خدا به طلبه‌های خودتون هم داده و بعد با دستش سینی مسی را گرفت مثل کاغذ، پاره کرد!

به نقل از آیت الله خزعلی(حفظه الله تعالی)

بهار آفرینش

بهار آفرینش

در آغاز هیچ نبود

کلمه بود

و آن کلمه خدا بود

و «کلمه» بی زبانی بخواندش

و بی «اندیشه» ای که بداندش،چگونه می تواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

و با «نبودن» چگونه می توان «بودن»؟

و خدا بود،و با او،عدم

و عدم گوش نداشت

حرف هایی هست برای گفتن

که اگر گوشی نبود،نمی گوییم

و حرف هایی هست برای نگفتن

حرف هایی که هرگز سر به «ابتذالِ گفتن» فرود نمی آرد

حرف هایی شگفت،زیبا و اهورایی همین هایند

و سرمایه ی ماورایی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است

که برای نگفتن دارد

حرف های بی تاب و طاقت فرسا

که همچون زباله های بی قرار آتشند

و کلماتش،هر یک،انفجاری را به بند کشیده اند

کلماتی که پاره های «بودنِ» آدمی اند

اینان هماره در جستجوی «مخاطب» خویشند

اگر یافتند،یافته می شوند

...و

در صمیم «وجدان» او،آرام می گیرند

و اگر مخاطب خویش را نیافتند،نیستند

و اگر او را گم کردند

روح را از درون به آتش می کشند و

دمادم،حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند

و خدا،برای نگفتن حرف های بسیار داشت

که در بی کرانگی دلش موج میزد

و بی قرارش می کرد

و عدم چگونه می توانست «مخاطب» او باشد؟

هر کسی گمشده ای دارد

و خدا گمشده ای داشت

هر کسی دو تا است،وخدا یکی بود

هر کسی،به اندازه ای که احساسش می کنند،هست

هر کسی را نه بدان گونه که «هست» احساس می کنند

بدان گونه که «احساسش» می کنند،هست

انسان یک «لفظ» است

ادامه نوشته

فقط يك شخص شادمان مي تواند ياور ديگران باشد.

يك شخص بدبخت فقط مي تواند به ديگران بدبختي بدهد؛ ما فقط مي توانيم آنچه را كه داريم به ديگران عرضه كنيم.

عامه ي مردم روح خود را مي فروشند تا با دستاوردهاي آن عمري را با وجدان سپري كنند.

شك و ترديد چيز بدي نيست، هيچ عيب و ايرادي ندارد. اما تو نبايد هميشه در شك و ترديد به سر بري. تو بايد شك و ترديدها را در راه جستجوي حقيقت به كار گيري.

انسان راستين همواره جهان و هستي را غني تر مي كند و از خود چيزي به هستي مي بخشد.

تا زماني كه تو چيزي از خود نبخشي هرگز احساس شادماني نخواهي كرد.

 

مرداب راكد چيزي فراتر از خودش را نمي شناسد، زيرا هرگز از چارچوب خودش فراتر نمي رود.

راه درست زندگي، دل به دريا زدن است؛ هميشه در حال اكتشاف بودن، هميشه به ستاره ها رسيدن

انساني كه در راه كشف حقيقت تلاش مي كند، جامعه بي درنگ دشمن او مي شود.

مردم فقط از حقيقت مي ترسند و نه از هيچ چيز ديگر.

سخن بزرگان :

افراد بیش از هر چیز  می خواهند احساس کنند که فرد مهمی هستند . وظیفه ی شما این است که در هر تبادلی این احساس را به آنها بدهید !

 

 

آنچه امروز یک درخت را تنومند و سایه گستر و پر ثمر ساخته است ریشه دواندن دیروز بذر آن در تاریکی های خاک بوده است !

 

برای خواندن بقیه ی سخنان به ادامه ی مطلب مراجعه کنید ....

ادامه نوشته