دست

از گیله مرد پرسیدم : بهترین چیزی که میشه از دنیا برداشت چیه ؟

کمی فکر کرد و گفت : دست ؛

با تعجب گفتم : چی ؟ دست ؟

گفت بله ، اگر از دنیا دست برداریم کار بزرگی انجام دادیم که کوچکترین پاداشش رضوان خداونده

و ادامه داد که : حب الدنیا راس کل خطیئه

جهنم سرگردان

شب را نوشيده ام
و بر اين شاخه هاي شكسته مي گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان !
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پر پر كنم.
مگذار از بالش تاريك تنهايي سر بردارم
و به دامن بي تار و پود روياها بياويزم.

سپيدي هاي فريب
روي ستون هاي بي سايه رجز مي خوانند.
طلسم شكسته خوابم را بنگر
بيهوده به زنجير مرواريد چشم آويخته.
او را بگو
تپش جهنمي مست !
او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام.
نوشيده ام كه پيوسته بي آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار.

مرام؟

مرام؟....قطعه شهدا....


غریب

این همه سال گذشته...

اما نمی دانم چرا هنوز وقتی دعای قنوت تو را می خوانم

دلم با خودم غریبی می کند؟

آدمی

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد


و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است


از حرکات ناکرده


اعتراف به عشق های نهان


و شگفتی های بر زبان نیامده


در این سکوت حقیقت ما نهفته است...


حقیقت تو و من
...

کبوتر جوانی

جواني . داستاني بود .

 پريشان داستان بي سرانجامي .

 غم آگين قصه ي تلخي كه از يادش هراسانم .

 بغفلت رفت از دستم . وزين غفلت پشيمانم .

 

جواني چون كبوتر بود و من بودم يك طفل كبوتر باز

 سرودي داشت آن مرغك 

 كه از بانگ سرودش مست بودم .

شادمان بودم بشوق نغمه ي مستانه ي او نغمه خوان بودم .

 نوائي داشت .

 حالي داشت .

 گه و بيگاه با طفل دلم قال و مقالي داشت .

 

جواني چون كبوتر بود و من بودم يك طفل كبوتر باز

كه او را هر زمان با شوق . آب و دانه مي دادم .

 پرو پال لطيفش را به لب ها شانه مي كردم

 و او را روي چشم و سينه خود خانه مي دادم .

 ولي افسوس . 

هزار افسوس يك روز اون كبوتر از كفم پر زد ز پيشم همچنان تير شهابي تند بالا مي رفت

 بسوي اسمانها رفت .

 فغان كردم نگاهم را چنان صياد دنبالش روان كردم .

ولي او كم كمك چون نقطه شد و ز ديده پنهان شد.

بخود گفتم كه :

آن مرغك بسوي لانه مي آيد ؟

 اميد رفته روزي عاقبت در خانه مي آيد .

ولي افسوس .

هزار افسوس !!

 

بعمري در رهش آويختم فانوس چشمم را

 نيامد در برم مرغ سپيد من

 نشد گرم از سرودش خانه ي عشق و اميد من .

كنون دور از كبوتر لانه خالي آسمان خاليست .

به هرجا بنگرم تا كهكشان خالي است

 

منم آن طفل ديروزين كه اينك در غم همنغمه اي با چشم تر مانده .

 درون آشيان زآن همنواي گرمخو يكمشت پر مانده .

 پر او چيست ؟

هاله ي موي سپيد من فضاي آشيان خاليست .

چه هست آن آشيان ؟

 ويران دلم ويرانه ي عشق و اميد من .

 

هزار افسوس !! هزار اندوه !!

 

جواني رفت شادي رفت روح زندگاني رفت .

غم آمد

ماتم آمد

دشمن عشق و اميد آمد .

پدر بگذشت .

                     مادر رفت  

                                      شور عشق از سر رفت

                                                          سپاه پيري آمد

                                                                  هاله ي موي سپيد آمد .

 

كنون من موندم تنها ز شهر دل گريزان  رهنورد هر بيابانم .  

سراپا حيرتم  درمانده ام

همرنگ اندوهم چنان گمكرده فرزندي به صحراي غريبي بيكسي همصحبت كوهم .

 

صدا سر مي دهم در كوه :

           كجائيد اي جواــي ، شادمانــــــي ، كامرانيهــــا ؟!

 جواب آيد بصد اندوه :

           كجائيد اي جوانــي ، شادمانـــــي ، كامرانيهـــا ؟!

دل شکسته

دلم گرفته آسمون  نمیتونم گریه کنم شکنجه میشم از خودم نمیتونم  شکوه کنم

انگاری کوه قصه ها روسینه من اومده آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده .

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم                تو روزگا بی کسی یه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم              من واسه آتیش زدنت یه کولبار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حصله کن                  منم که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم                برگه تقویم میکنه لحضه به لحضه لعنتم

آهای زمین یه لحضه تو نفس نزن                         نچرخ تا آروم بگیره  یه آدم شکسته تن

 

غزلی زیبا و عارفانه

شادی ندارد آنکه ندارد به دل غمـــــــی

             آن را که نیست عالم غم،نیست عالمی

آنانکه لذت دم تیغت چشــــــــــــیده اند

              بر جای زخــــــــم دل نپسندند مرهمی

راز ســـــتاره از من شب زنده دار پرس

              کز گردش سپهــــــــر نیاسوده ام دمی

دل بسته ام چو غنچه به راه نسیم صبح

             بو تا که بشکفد گلم از بوی همدمـــــی

راهی نرفته ام که بپرسم ز رهــــــروی

            رازی نجسته ام که بگویم به محرمـــی

صد  جو  ز چشم راندم و این خاصیت نداد

          کز هفت بحــــر فیض به خاکم رسد نمی

گیرم بهشت گشت مقرر  مـرا ،چه سود

          کاندر خمیر تافته دارم جهنمــــــــــــــــی

نگذاشت کبر و وسوسه عقل بوالفضول

          تا دیو نفس سجده برد پیش آدمــــــــی

احوال آسمان و زمین و بشـــــر مپرس

           طفلی و خاک توده ای و نقش درهمی

در دفتر حیات بشـر کس نخوانده است

           جز داستان مرگ،حدیث مسلمــــــــی

نخوت ز سر بنه که به بازار کبـــــــــریا

           سرمایه دو کون نیرزد به درهمـــــــی

از حد خویش پای فزونتر کشــی سنا

            گر دور چرخ با تو مدارا کند کمــــــــی