می روم

گفتم می روم

 و در مرام ما

 رفتن مردن بود

 و حالا سالهاست که مرده ام

 در پشت سیم ها و سنگ ها

جهنم سرگردان

شب را نوشيده ام
و بر اين شاخه هاي شكسته مي گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان !
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پر پر كنم.
مگذار از بالش تاريك تنهايي سر بردارم
و به دامن بي تار و پود روياها بياويزم.

سپيدي هاي فريب
روي ستون هاي بي سايه رجز مي خوانند.
طلسم شكسته خوابم را بنگر
بيهوده به زنجير مرواريد چشم آويخته.
او را بگو
تپش جهنمي مست !
او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام.
نوشيده ام كه پيوسته بي آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار.

بهار

بهار شد در میخانه باز باید كرد   

     به سوى قبله عاشق نماز باید كرد

نسیم قدس به عشاق باغ مژده دهد    

     كه دل ز هردو جهان بى نیاز باید كرد

كنون كه دست به دامان سرو مى نرسد    

      به بید عاشق مجنون، نیاز باید كرد

غمى كه در دلم از عشق گل عذاران است     

 دوا به جام مى چاره ساز باید كرد

كنون كه دست به دامان بوستان نرسد                       

                                                                 نظر به سرو قدى سرفراز باید كرد

 

امام خمینی رحمت الله علیه