سید بن طاووس (ره) می‌‌گوید:شبی در سامرا وارد سرداب امام زمان (عج) شدم،صدای ملکوتی امام را در حال مناجات با خالق یکتا شنیدم که می‌فرمودند: "پروردگارا، شیعیان ما از ما هستند، از زیادی گِلِ ما خلق شده‌اند و به آب ولایت ما عجین گشته‌‌اند، خدایا آنها را بیامرز و گناهانشان را عفو فرما، آنها را روز قیامت در مقابل چشم دشمنان ما مؤاخذه مفرما چنانچه میزان گناهانشان بیشتر و صوابشان کم است از اعمال من بردار و به صواب آنها بیفزای." وقتی امام منتظرمان همواره به یاد ماست و برایمان دعا می کند، چرا ما به یادش نباشیم؟ چرا ما یادش را همواره زنده نکنیم؟ چرا ما نکوشیم که به حضرتش خدمت کنیم؟ چرا ما نکوشیم که حقوق حضرت را رعایت نکنیم؟  چقدر غربت ، چقدر مظلوميت ... امام زمان هميشه به ياد ما شيعيان می باشد و براي ما اشك مي ريزد و دعا مي كند... ما چطور؟!در طول روز چقدر به یاد امام زمان (عج) هستیم؟