غنچه خندید ولی باغ از این خنده گریست

غنچه آن روز ندانست که این گریه ز چیست

باغ پر گل شد و هر غنچه  به گل شد تبدیل

گریه باغ فزونتر شد و چون ابر گریست

باغبان آمد و گل ها را چید

رسم تقدیر چنین است و چنان خواهد بود

می رود عمر ولی خنده به لب باید زیست